wystarczy udawania


JESZCZE NIE JESTEM


rozpadły się
pajęczynowe pergaminy
arcyzłożone traktaty o stawaniu się
kamieniem
w siedmiowymiarowym śnie
o sobie i o tobie

pisać w duchowych ciemnościach, to gorzej niż pisać po pijaku; alkohol zamroczy umysł i słowa tak nie szarpią - u bram rozpaczy słowa wyostrzają bezsilność

Gdyby nie wlec za słowami ciężaru własnego JA napisałoby się każdy możliwy wartościowy wiersz, scenariusz i powieść. Żyłoby się życiem, a nie umieraniem. Jest tyle wolnej przestrzeni w kosmosie, a ja się duszę w samym sobie. To wręcz niewiarygodne, ile razy na dzień staję przed wielką pustką z misją wchłonięcia jej do wewnątrz i przekształcenia w coś.

pójdź moja ćmo

musimy przepłynąć

nieparzysty płomień

to będzie morderstwo doskonałe 

żadnych śladów świadków 

swądu wystrzałów

przede wszystkim sterylność
intencji

plus
sadzonki skrzydeł na grzbiecie